F*ck faalangst: Hoe ik na 3 keer zakken tóch mijn motorrijbewijs haalde ✨

Faalangst. Als je deze blog leest, is de kans groot dat jij hier ook last van hebt. Bij mij kwam dit monster compleet uit het niets om de hoek kijken tijdens mijn autorijlessen. Op de kunstacademie of op de middelbare school vond ik toetsen wel spannend, maar dit was anders. Dit was kortsluiting.

Het kostte me vier examens om dat roze pasje voor de auto te bemachtigen. Niet omdat ik niet kon rijden, maar omdat mijn zenuwen de boel overnamen. "Ik zet nooi meer één voet binnen bij het CBR," beloofde ik mezelf. Maar ja, toen kwamen de motorkriebels...

The final countdown

Vooral die paar dagen voor het examen vind ik het ergst; de spanning die zich opbouwt naar het moment suprême. Aan de ene kant ben je zo dichtbij, maar aan de andere kant voelt het heel ver weg als je het niet haalt (die wachttijden bij het CBR waren een ramp). Je wilt niet te veel naar het moment uitkijken, omdat je jezelf niet wilt teleurstellen, maar tegelijkertijd denk je de hele tijd: "Morgen rond deze tijd heb ik misschien wel mijn rijbewijs." Vreselijk.

En dan ga je online ervaringen van anderen lezen. Al snel kom je erachter dat je zeker niet de enige bent die het spannend vindt. Die spanning is ook logisch; je wilt het graag goed doen. Online kom je van alles tegen: van "eet een banaan" tot "doe op de wc een power pose en zeg tegen jezelf dat je het kunt". Of dat nou echt werkt, weet ik niet, haha. Bij mijn eerste drie auto-examens hielpen ze in ieder geval niet. Het is en blijft een momentopname.

Het examencircus

Eenmaal aangekomen bij het CBR ontmoette ik mijn examinator. Tijdens het kennismakingsgesprek heb ik gewoon gezegd: "Ik heb faalangst." Niet omdat ze je rit dan minder streng beoordelen, maar ik geloof wel dat ze dan meer rekening houden met de manier waarop ze met je omgaan. Het was tijd om te starten. De examinator liep naar de auto, ik naar mijn lesmotor. Daar begon het circus: eerst mijn handschoenen aan... wacht, ik moet mijn helm nog op. Handschoenen weer uit, balaclava op, helm op. In mijn oortje hoorde ik al: "Als je klaar bent, mag je wegrijden." Paniek! Helm snel vast, handschoenen aan, sleutel om, motor aan. Shit, de motor start niet... Oh, de standaard staat nog uit. Standaard in, motor aan, eerste versnelling, niet vergeten te kijken, en wegrijden. Maar op het moment dat ik wegreed, merkte ik het: mijn balaclava zat half voor mijn linkeroog! Al een jaar droeg ik dat ding wekelijks zonder problemen, en dan zul je net zien dat je hem door de zenuwen niet goed hebt opgezet.

Bij het eerste stoplicht heb ik met mijn handschoenen die balaclava als een gek in mijn helm staan duwen. Daarna zat hij wel weer aardig; goed genoeg om met twee ogen te kunnen zien. We reden vrij snel de snelweg op en godzijdank ging het in- en uitvoegen helemaal goed. Hierna kwam ik op een landweggetje terecht waar ik ongeveer tien minuten tussen de koetjes en boerderijen heb gereden. Vervolgens kwam het stuk binnen de bebouwde kom. In een dorpje waar het helemaal niet druk was, klungelde ik in mijn hoofd een beetje met de versnellingen en twijfelde ik of ik wel genoeg keek. Maar in mijn hoofd ben ik altijd veel te streng; waarschijnlijk viel het allemaal wel mee.

Wat ik trouwens een groot voordeel vond ten opzichte van het auto-examen, is dat je het gezicht van de examinator niet ziet. In de auto kon ik mezelf helemaal gek maken omdat er iemand naast me op mijn vingers zat te kijken. Op de motor is dat veel minder. Tuurlijk rijdt er de hele tijd een auto achter je, maar je hebt geen awkward gesprekken of enge stiltes. Ik kon me zo veel beter focussen op mijn eigen rit.

De knop om

Motorrijden was een droom die ik al van kinds af aan had. Ondanks mijn eerdere -trauma- die ik had opgelopen door het halen van mijn autorijbewijs nam ik het besluit: f*ck it, ik ga het gewoon doen. Maar wel op mijn voorwaarden.

Mijn gouden tip voor iedereen die net zo gevoelig is als ik? Zoek een instructeur die geen 'haantje' is. Ik belandde bij Martijn van rijschool Boomsluiter in Gouda. Tijdens de kennismaking gooide ik meteen mijn hele verhaal op tafel: "Ik heb faalangst, ik ben gevoelig en ik leg de lat voor mezelf op de maan." Dat was ook een beetje mijn persoonlijke test: als hij me niet serieus zou nemen, was ik direct weer opgestapt. Gelukkig knikte hij vriendelijk en begripvol "We gaan gewoon ons best doen!"

Vergelijk jezelf niet met het internet 🚩

Ik was op zich lekker bezig met mijn AVB lessen, maar toen maakte ik de ultieme fout: ik ging online lezen. "Gemiddeld heb je 10 lessen nodig voor je AVB," zeiden de fora. Nou, daar begon het gedoe. Omdat de langzame slalom bij mij de ene keer wel lukte en de andere keer niet, bouwde de druk in mijn hoofd zich op.

Rond les zeven knapte er iets. De les ging voor mijn gevoel ontzettend slecht, ik was alleen aan het lessen die dag, en mijn laatste poging voor de langzame slalom mislukte weer. Ik was al twintig minuten aan het strijden tegen de tranen — lang leve een zonnevizier in je helm — maar toen ging het mis. Ik begon met hyperventileren, alles begon te tintelen en de wereld werd wazig.

Mijn instructeur zag op dat moment waarschijnlijk een hijgend motormuisje in de verte en dacht ‘hey waarom rijd zij niet’. Al snel wist hij hoe laat het was en kwam hij naar me toe.

Heel rustig probeerde hij me te kalmeren. Ik schaamde me natuurlijk kapot, maar Martijn deed eigenlijk alsof er niks aan de hand was (op een goeie manier). Ik kan me het gesprek niet helemaal meer herinneren. Maar hij bracht me terug naar het hier en nu, maakte zelfs een klein grapje, en ging op een heel vriendelijke, rustige manier met de situatie om. Het was een soort keerpunt. Ik had gehoopt dat ik na 5 jaar er wel overheen was, maar helaas. Het faalangst monster had me weer gevonden.

Toch vond ik het motorrijden zo leuk dat ik niet wilde stoppen. Ik wilde mezelf bewijzen dat ik het kon! Uiteindelijk kom ik er wel...

Soms kruipt het gevoel waar het niet gaan mag

Na ongeveer 15 AVB-lessen deed ik voor het eerst examen. Ik kreeg de halve draai naar rechts voor mijn kiezen en ik had de langzame slalom verprutst. Helaas haalde ik het net niet; ik had mijn zenuwen weer eens niet onder controle. Wat baalde ik... Ik wist dat de kans aanwezig was dat ik zou zakken, want ik heb er nogal wat ervaring mee. Ik had mezelf vooraf beloofd niet te hard voor mezelf te zijn, maar toch kruipt het gevoel soms waar het niet gaan mag. Dat moet je dan maar accepteren. Het beste wat je kunt doen, is het er even allemaal uitgooien, om daarna weer op te staan en door te gaan.

Ongeveer tien lessen later mocht ik op voor mijn tweede AVB-examen. De lessen gingen prima en ik kreeg steeds meer zelfvertrouwen. En dat is volgens mij echt de bron waar mijn faalangst vandaan komt: een gebrek aan zelfvertrouwen. Daarom is het zó belangrijk om een instructeur te vinden die je dat vertrouwen geeft, ook al gaan de oefeningen nog niet perfect. Op het examen was ik misschien nog wel nerveuzer dan de eerste keer, omdat de druk om het te halen voor mijn gevoel hoger werd... maar ik haalde het! Wat was ik trots. Fuck you faalangst!

Ik mocht door naar AVD! In de vijf jaar dat ik mijn autorijbewijs heb, heb ik zo’n 100.000 km gereden voor mijn toenmalige werk in Amsterdam, dus ervaring op de weg had ik gelukkig al. Ik mocht direct na mijn AVB-examen het AVD-examen inplannen, waardoor ik meteen een datum had om naartoe te werken. Voor dit examen had ik meer zelfvertrouwen, omdat ik geloofde in mijn verkeersinzicht. Hierdoor had ik bij dit onderdeel gelukkig minder last van faalangst. Na ongeveer tien lessen op de weg was het zover: ik mocht op voor mijn examen.

maar toen zag ik ze: Haaientanden

Via het dorpje reden we de dijk op. Tussen wat huizen stond plotseling een busje van Coolblue; er werd een wasmachine bezorgd. Ik kon er met de motor langs, maar de auto van het CBR niet. Ik heb zeker vijf tot tien minuten op die dijk staan wachten. Toen ik mijn vierde auto-examen deed (een officieel faalangstexamen), kreeg ik de optie om een pauze in te lassen. Dit moment deed me daar een beetje aan denken. Ik kon even rustig ademhalen, die vervelende balaclava nog wat naar achteren duwen en mijn gedachten kalmeren. Na dit meevallertje reden we verder. Even later zag ik in mijn ooghoek een witte auto de dijk op rijden. Ik gaf een dot gas zodat ik er makkelijk voor uitkwam, maar toen zag ik ze: haaientanden. "Dit was het," dacht ik.

Niet lang daarna reed ik weer het terrein van het CBR op. Dan moet je natuurlijk eerst weer met knikkende knieën naar boven lopen. Ik heb al zo vaak meegemaakt dat ze je aankijken met zielige oogjes en zeggen: "Ik heb niet zo'n goed nieuws voor je...", gevolgd door de oerstomme vraag: "Hoe vond je zelf dat het ging?". Maar deze examinator gaf me een hand en zei: "Gefeliciteerd, je bent geslaagd!" Ik kon het bijna niet geloven. Achteraf zei mijn eigen instructeur, die gedurende de rit naast de examinator had gezeten: "Je rit was eigenlijk een 9, maar daar op de dijk heb je er een 6-je van gemaakt" met een knipoog. Nou, helemaal prima, een meid mag ook weleens geluk hebben!

niet opgeven

Ik ben begonnen met lessen op 4 september 2024 en op 25 september 2025 heb ik mijn motorrijbewijs gehaald. Ik heb mezelf bewezen dat ik boven mijn faalangst sta. Met de juiste begeleiding en support kom je er echt wel. Het enige wat je moet doen, is niet opgeven. Zoek een instructeur die je vertrouwt, die geduld heeft en die je niet de grond in boort als er eens wat traantjes vallen. Als dat lukt, is het een kwestie van doorzetten. Jij kan dit!